Home

Ik moet jullie eerlijk zeggen dat het voor mij niet meevalt om mijn laatste verhaal te schrijven. Mijn hoofd zit nog zo vol met alle indrukken en emoties, dat het moeilijk maakt om alles op te schrijven.
 
Een van mijn laatste avonden op MoP  heb ik pizza getrakteerd in mijn huisje. De kinderen vonden het geweldig. ’s Middags heb ik ze een foldertje laten zien, zodat ze konden kiezen welke pizza ze het liefste wilde eten. Ik was de enige die een kleine wilde, de kinderen wilden allemaal een grote pizza  zeiden ze. Het is ongelooflijk dat je hier in een communie leeft waar geen luxe is, maar je  wel even een “pizzabakker” kunt  bellen om langs te komen en pizza’s te bezorgen. Toen ik dit de eerste keer hoorde kon ik het bijna niet geloven. De kinderen hebben echt zitten smullen. Wat over was ging weer in de doos voor de volgende dag. Dat waren hele tevreden, blije koppies!
 

 
 
Dit is al weer mijn laatste verslag vanuit Zuid-Afrika.
Zoals jullie hebben kunnen lezen had ik vorige week een heftige tijd hier met veel emoties. Op 11 juni is de WK hier begonnen. Iedereen hier zit er vol van. We hebben met z’n allen de opening gekeken en de eerste wedstrijd. Wat een fanatieke supporters zijn de Afrikanen zeg. Bij de 1-0 gingen ze helemaal uit hun dak. Bij de herhaling even later stonden ze weer keihard te gillen, dus ik dacht dat het weer een doelpunt was. Nu weet ik dat vast voor de volgende wedstrijd.

Hallo allemaal, hoe gaat het met jullie??
Voor sommigen een hele spannende tijd voor de uitslag van de eindexamens!! Ik denk aan jullie hoor, ook al ben ik ver van huis.
 
Ik zou een verhaal gaan schrijven over mijn weekend in Drakensberg en Lesotho, maar daar moeten jullie toch op wachten tot ik thuis ben. Ik heb niet veel tijd voor internet hier en we hebben woensdag  zo’n indrukwekkende dag mee gemaakt dat ik het liever daar over wil hebben. Ik ben  tenslotte  hier voor het werk.  De uitjes zijn leuk, maar bijzaak.

Op 2 juni ben ik om 7.30 naar het
ziekenhuis in Durban vertrokken. Vandaag moesten de kinderen met HIV
voor nieuwe medicijnen langs komen. De baby in mijn huisje moest
getest worden op HIV en haar longen moesten worden nagekeken, want je
hoort haar de hele dag pruttelen. Van haar longen is een foto
gemaakt om te kijken of er iets aan de hand is. Ze kwamen er achter
dat ze een longontsteking heeft, dus ook hier weer antibiotica
voor. De uitslag van de test komt 14 juni, dus dat is erg spannend.
De huismoeder zei al: we moeten maar hopen dat het goed is, want een
vierde kind met HIV in een huis is erg veel. Het vergt namelijk veel
van de huismoeders, want die kinderen slikken ontzettend veel
medicijnen die altijd op tijd gegeven moeten worden en ze moeten
elke maand terug naar het ziekenhuis. Zoals ik al eerder vertelde zit

Zoals ik al verteld had in mijn vorige verslag ben ik donderochtend om 6.45 vertrokken naar een feestje op een school. We wisten niet wat we ervan moesten verwachten, maar het was erg leuk. Het had te maken met het WK. De meeste kinderen droegen een geel T shirt voor de voetbal. Helaas hadden onze kinderen geen shirt. Als we dit eerder hadden geweten hadden wij ze misschien voor ze kunnen kopen. Aan twee kanten had je rijen met  kinderen.  Ze hebben veel gezongen. Het was zo ontroerend om te zien, soms zongen ze stukken naar elkaar. Ook deed elke klas een stukje apart. Ze vertegenwoordigde   allemaal een land wat mee doet aan het WK. Op de terugweg zijn we bij een huisje gestopt van de lokale bevolking. Ik wist niet wat ik zag. Zo klein en bijna geen voorzieningen. De mensen waren erg aardig en wilde graag op de foto. Ze vinden het erg leuk om de foto’s terug te zien op je camera. Toen we verder reden zagen we ineens aapjes langs de weg.

zondag 23 mei 2010 ben ik om 6.30 richting  Schiphol gegaan. Het inchecken lukte niet dus heb ik even aan het personeel van de KLM gevraagd wat ik moest doen. Toen ze hoorde dat mijn ticket via Ton (een vriend waar ik mijn vlucht van heb gekregen)  was geboekt  toen moest ik even wachten zodat de stewardess het kon regelen. Nog geen 2 tellen later kwam ze terug. Ze had een goeie plaats voor me geboekt en nam gelijk mijn bagage aan. Die hele lange rij mocht ik uit en kreeg voorrang. (Hoezo decadent).  Jonne mocht de hele tijd meelopen waar je eigenlijk niet mocht komen dus dat was erg leuk.  Toen zijn we nog even gezellig koffie wezen drinken. Het afscheid nemen was even moeilijk, maar dat hoort er bij. Rond 11.00 ging ik dan de lucht in. Mijn reis was nu echt begonnen! In totaal had ik op mijn eerste vlucht ruim 9000 kilometer af te leggen, wat een eind hé! De vlucht was perfect. Bij aankomst op Johannesburg stond Richard (de chauffeur) op mij te wachten.

Lieve allemaal,

Vandaag 17 april hebben we onze verjaardagen gevierd. Van onze familie en vrienden hebben we een donatie gekregen voor Mother of Peace. We hebben een mooi bedrag opgehaald waar we weer een hoop kinderen blij mee kunnen maken. Het was een prachtige dag, het leek wel zomer. Lekker de hele middag in de tuin. We hadden een laptop neergezet zodat mensen de filmpjes konden zien van Mother of Peace. Ik kreeg hele leuke reacties en lieve kaartjes. Weer een stapje dichterbij!!
Liefs josé

Hier is dan mijn eerste berichtje. Mijn voorbereidingen zijn in volle gang. Vluchten zijn geboekt, inentingen ben ik mee bezig en verzekeringen zijn geregeld. Mijn eerste grote donatie is binnen, dus het begin is er!! Ik heb ontzettend veel zin om te gaan en ben me ook al goed aan het inlezen bij de weblogs van mensen die er geweest zijn. Iets leuks om naar uit te kijken dus en mee bezig te zijn.

Liefs José